Bolko I Surowy

Bolko I Surowy, nazywany także Srogim lub jaworskim, urodził się w 1253 roku. Był drugim pod względem starszeństwa synem księcia legnickiego Bolesława II Rogatki i Jadwigi z Anhaltu. Po śmierci ojca w 1278 roku objął wraz z bratem Bernardem księstwo jaworskie. Od 1286 roku rządził również księstwem lwóweckim, a w 1291 roku uzyskał Świdnicę, Ząbkowice, Ziębice i Strzelin.

W polityce Bolko zawierał sojusze i prowadził konflikty z sąsiednimi władcami, w tym z Wacławem II. W celu zabezpieczenia swoich ziem rozbudowywał ich umocnienia, między innymi we Wleniu, Świdnicy, Strzegomiu i Kamiennej Górze. Po śmierci brata Henryka V Brzuchatego w 1296 roku objął opiekę nad jego małoletnimi synami oraz rządy we Wrocławiu i Legnicy. Zmarł 9 listopada 1301 roku w Legnicy. Został pochowany w klasztorze cystersów w Krzeszowie. Pozostawił trzech synów, którzy przejęli opiekę nad księstwem wraz z jego szwagrem.

Na podstawie artykułu „Bolko I Surowy” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.