Ludwik I brzeski

Ludwik I brzeski, syn Bolesława III Rozrzutnego i Małgorzaty czeskiej, urodził się w Legnicy. Był księciem namysłowskim i legnickim, a następnie sprawował władzę między innymi w Lubinie, Chojnowie oraz księstwie brzesko-oławskim. Po konflikcie z bratem Wacławem I, zakończonym układem w 1359 roku, uzyskał Chojnów i połowę księstwa brzesko-oławskiego. W latach 1364-1373 był regentem w Legnicy, rządząc w imieniu małoletnich bratanków. Prowadził politykę zagraniczną i dynastyczną, a także uczestniczył w zjazdach oraz rozstrzygał spory między książętami.

Ludwik był mecenasem sztuki i fundatorem budowli świeckich oraz kościelnych. Za jego panowania powstały między innymi zamki w Lubinie i Brzegu wraz z kaplicami oraz kapituła kolegiacka w Brzegu. Wspierał kult św. Jadwigi Śląskiej, a w tym czasie wykonano Kodeks lubiński, zawierający ilustrowaną legendę o świętej. Zainteresowania historyczne księcia wiązały się z powstaniem „Kroniki książąt polskich”, napisanej przez Piotra z Byczyny. Ludwik zmarł w grudniu 1398 roku i został pochowany w kolegiacie św. Jadwigi w Brzegu.

Na podstawie artykułu „Ludwik I brzeski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.